گره‌های زندگی از این جا شروع می‌شوند!

زندگی بافتن یک قالی است نه هر آن نقش و نگاری که خودت میخواهی، نقشه از پیش مشخص شده است تو در این بین فقط می بافی، نقشه را خوب ببین، خوب بباف، نکند آخر کار قالی بافته ات را نخرند.

 

 

یکی از زیبایی هایی که در هنر به زیبایی خود نمایی می کند هنر قالیبافی است ... هنری زیبا و ظریف به طوری که قالیباف هنرمند با توجه به نقشه ای که در اختیار دارد دار قالی را فراهم م یکند و با رنگ ها اثری را خلق می کند که همگان را از زیبایی این هنر به تعجب وا می دارد ... هنری که خریداران زیادی را در بازار قالی فروشی به سمت خود جذب می کند .

تا به حال توجه کرده اید که زندگی ما در این دنیا هم دقیقاً مثل هنر قالیبافی است؟! نقشه ای داریم که باید مو به مو طبق این نقشه، تارو پود زندگی هایمان را در کنار هم قرار دهیم تا به شکل اصلی که باید و شاید است برسیم و در نهایت در بازار قیامت که همچون بازار قالی فروش ها است، قالی زندگی باز می شود: وَإِذَا الصُّحُفُ نُشِرَتْ» (تکویر/10)  و آن جا معلوم می شود که این قالی زندگی چقدر با نقشه ی اصلی خود؛ قرآن و زندگی اهل بیت هماهنگ بافته شده یا خیر .. آن جا است که اگر بافته های‌ ی ما زیبا شود، نفیس می ‌شود خود خداوند هم مشتری و خریدار است؛ «إِنَّ اللّهَ اشْتَرَى» (توبه/111) وگرنه هیچ خریداری وجود ندارد  

زندگی بافتن یک قالی است

نه همان نقش و نگاری که خودت می ‌خواهی

نقشه از پیش مشخص شده است

تو در این بین فقط می ‌بافی

نقشه را خوب ببین خوب بباف

نکند آخر کار

قالی بافته ات را نخرند

و در روز قیامت، روزی شبیه بازار قالی فروش ها گفته می شود؛ خودت بگو «كَفَى بِنَفْسِكَ الْیَوْمَ عَلَیْكَ حَسِیبًا» (اسراء/14) خودت خودت را حساب رسی کن و این جا است که قرآن می ‌گوید «وَیَوْمَ یَعَضُّ الظَّالِمُ عَلَى یَدَیْهِ» (فرقان/27)

آن روز روزی است که آدم ‌هایی که به خودشان ظلم کرده اند و مطابق این نقشه رفتار نکردند دستان خودشان را می‌گزند‌ «یَوْمَئِذٍ یَتَذَکَّرُ اْلإِنْسانُ وَ أَنّی لَهُ الذِّکْری» (فجر/24) آن روز است که آدم ‌ها تازه می ‌فهمند چه می ‌توانستند ببافند و چه بافتند ولی‌ چه فایده؟!! که دیگر برای بافتن قالی عمرشان دیگر زمانی باقی نمانده است .

میخی افتاد، به خاطر میخی نعلی افتاد، به خاطر نعلی اسبی افتاد، به خاطر اسبی سرداری افتاد، به خاطر سرداری جنگی شکست خورد، به خاطر شکستی مملکتی نابود شد و این ‌ها همه به خاطر این بود که آن مرد نعل بند میخ خود را خوب نکوبیده بود. کوبیدن یک میخ کار خیلی کوچکی است، کار کمی است ولی  اگر آن نعل بند آن میخ را محکم می‌کوبید این نعل نمی ‌افتاد اسب نمی ‌افتاد سردار نمی ‌افتاد جنگ شکست نمی ‌خورد و مملکت هم نابود نمی‌ شد .

زندگی هم همین طور است بعضی ‌ها می ‌گویند مگر ما چه کار کردیم این قدر زندگی ما پیچ می ‌خورد، این قدر گره در کار ما می ‌افتد. گاهی ما آدم ها فکر می کنیم  باید یک جنایات سنگینی کرده باشیم تا یک اتفاقات سخت و سنگینی در زندگی پیش بیاید در حالی که اهل بیت به ما گفته اند دنیا مزرعه است؛ با این تمثیل ها خواسته اند تصویر دنیا و بازتاب اعمال و رفتارهایمان را به ما بفهمانند.

فکر نکنیم که کارهایی که انجام می دهیم ریز است و دیده نمی شوند و تأثیری ندارند، خیر!  نگوییم این گناه کوچک است، نگوییم انقدر مردم بد شده اند که این بدی کوچک من چیزی نیست! همین که می گوییم این که چیزی نبود گاهی وقت ‌ها تمام زندگی را تحت تاثیر شعاع خودش قرار می ‌دهد.

همین ریز ها و کوچک هایی که در نظر ما بی اهمیت هستند، مثل آن بذری است که کاشته می‌ شود؛ چطور گاهی وقت‌ ها بذری در حیاط کاشته می ‌شود بعد از سال‌ ها تمام حیاط را می ‌گیرد، نمی ‌گذارد به این خانه آفتاب بتابد، فضا را تاریک می‌ کند؛ می‌ گوید یک روزی اتفاق می ‌افتد که همین کار کوچک ممکن است زندگی تو تار و تیره می ‌کند. یک دلی می‌ شکنیم می ‌گوییم به جایی بر نمی خورد ..... این همان است که گفت:

چون که بد کردی بترس ایمن نباش                       زان که تخم است و برویاند خداش

نقشه ی راه را تنها و تنها از قرآن و اهل بیت بگیریم

قرآن و اهل بیت نقشه زندگی فردی و خانوادگی و اجتماعی و اقتصادی و فرهنگی هستند. همه مردم قرآن و اهل بیت علیهم السلام را دوست دارند اما معرفت به عمق قرآن و امام را همه ندارند. برای استفاده از این نقشه های راه باید به آن هاشناخت و معرفت پیدا کنیم، چرا که ما محتاج آدرس‌ های قرآنی و روایی از اهل بیت بوده و نیازمند دارویی برای دردهای زندگی هستیم .

کلام آخر

اگر کسی با هدایت ‌های قرآن زندگی کند زندگی اش مثل تابلو نفیس می ‌شود و اگر به هدایت هایش التفاتی نداشته باشیم، زندگی هایمان به هم می ‌ریزد و اگر التفات کنیم تمام این به هم ریختگی ‌ها سامان پیدا می ‌کند 

بنابر این برای رفع مشکلاتمان باید به قرآن روی آوریم چرا که قرآن هم آدرس زندگی ما و هم داروخانه درد ها و مشکلات ما در همه امور است.

منابع:

سایت سمت خدا؛ بیانات حجت الاسلام رنجبر

سایت فارس؛ بیانات حجت الاسلام ماندگاری

خصلتی که مرد در خانواده به آن نیاز دارد !

امیرالمؤمنین (علیه السلام) در روایتی سه خصلت را لازمه رفتار یک مرد در خانواده معرفی کردند.

مدیریت سالم مرد در خانواده بستگی به خصلت ‌هایی دارد که آن شخص واجدش است. هر اندازه این خصلت ‌ها نیکو باشد، میزان اثرگذاری او در محیط خانواده بیشتر خواهد بود؛ بنابراین نباید نوع مدیریت اداری را حاکم بر منزل کرد بلکه باید گشاده‌ روتر و با تواضع بیشتر با اهل منزل برخورد کرد. امیرالمؤمنین (علیه ‌السلام) در روایتی سه خصلت را لازمه رفتار یک مرد در خانواده معرفی کردند و فرمود: مرد در خانه و نسبت به خانواده ‎اش نیازمند رعایت سه صفت است هر چند در طبیعت او نباشد (اگر در طبیعتش هم نباشد باید بر خود تحمیل کند): خوش ‌رفتار بودن، گشاده‌ دستى به اندازه و غیرت به جا همراه با خویشتنداری: إنَّ المَرءَ یَحتاجُ فى مَنزِلِهِ و َعِیالِهِ إِلى ثَلاثِ خِلالٍ یَتَکَلَّفُها و َإن لَم یَکُن فى طَبعِهِ ذلِکَ : مُعاشَرَةٌ جَمیلَةٌ و َسَعَةٌ بِتَقدیرٍ و َغَیرَةٌ بِتَحَصُّنٍ.» (تحف ‌العقول، ص 322)

در ادامه به تبیین کوتاه و ارزش یکی از این خصلت ها، یعین خوش رفتاری در خانه از لسان دین می پردازیم...

بی اخلاقی که خانواده را درگیر خود کرده

متأسفانه وقتی پای درد و دل بسیاری از خانم ها که می نشینیم، بسیاری از آن ها از بداخلاقی های همسرانشان ناله دارند؛ شوهرم خیلی اخلاقش بده، فحش می دهد، دست بزن دارد و امثال این بی اخلاقی ها که متأسفانه مردان زیادی را به خود گرفتار کرده ...  

در این جا چند کلمه ای با آقایان آن هم نه از جانب خود بلکه از لسان دین صحبتی داریم ... مرد خانه اگر بداند كه بالاخره این دنیا تمام شدنی است و روزی باید عذاب این بداخلاقی ها را تحمل كند، در نوع رفتارش با اهل خانه بسیار توجه بیشتری خواهد کرد ... در ادامه به این داستان توجه کنید؛ 

از امام صادق علیه السلام نقل شده است كه فرمودند: بـه پـیـامـبـر اکـرم (صلی الله و علیه وآله) خـبر رسید که (سعدبن معاذ) از دنیا رفت. پیامبر (صلی الله و علیه وآله) به همراه اصـحـاب بـرخـاسـتـه و بـه طـرف خـانـه او حـرکـت کـرد. حـضـرت امـر فرمود تا بدن سعد را غـسـل داده ، کـفـن نـمـایـنـد. سپس به طرف قبرستان حرکت کردند. پیامبر(صلی الله و علیه وآله) با پاى برهنه و بـدون عـبـا در تـشییع جنازه او شرکت نمود. گاهى طرف راست و گاهى طرف چپ تابوت را به دوش مـى گـرفـت، تـا بـه کـنـار قـبـر رسـیـدنـد. حـضـرت خـود داخـل قـبر رفته ، جسد سعد را در قبر گذاشت و با دست خود سنگ قبر را چید و آن را هموار و محکم نمود... پس از دفن سعد، مادرش که در کنار قبر ایستاده بود، با صداى بلند گفت: (یا سَعْدُ! هنَیئاً لَکَ الْجَنَّةُ «اى سعد! بهشت، بر تو گوارا باد.»

در ایـن هـنـگـام، پـیـامـبـر(صلی الله و علیه وآله) که صداى او را شنید، به او فرمود: ساکت باش، در امرى که به پروردگار مربوط است با قاطعیت، سخن مگو، زیرا هم اکنون سعد به فشار قبر مبتلا است .

پس از بازگشت از قبرستان، مردم به حضرت، عرض کردند: شما نسبت به جنازه سعد، بسیار احـتـرام کـردیـد و درباره او رفتارى نمودید که با هیچ کس دیگر چنین رفتارى نکردید. حضرت فرمود: آنـچـه مـن در تـشـیـیـع جـنـازه سـعـد، انـجـام دادم بـه پـیـروى از فـرشـتـگـان و حـضـرت جبرئیل بود، که در این تشییع حضور داشتند.

اصحاب عرض کردند، با این وصف، چگونه فرمودید: سعد دچار فشار است؟! حضرت در جواب فرمود:(نَعَمْ، إِنَّهُ کانَ فى خُلْقِهِ مَعَ اءَهْلِهِ سُوءٌ) (بحارالانوار، ج 73، ص 298) آرى ، زیرا سعد با اهل خانه اش، بداخلاق بود.

ای آقایان محترم بدانید که؛ مردی كه همه خوبی ها را داشته باشد ولی در اهل خانه و با خانواده اش بداخلاق باشد به عذاب قبر گرفتار می شود .

چنانچه از حضرت رسول (صلی الله علیه وآله) روایت شده است که فرمود: بدترین مردم، سختگیر بر خانواده است. شخصی پرسید: ای رسول خدا! مراد از سختگیری بر خانواده چیست؟ فرمود:‌ مرد هرگاه وارد خانه شد همسرش بترسد و فرزندش بهراسد و بگریزد و هرگاه از خانه بیرون رفت همسرش بخندد.

مژده ای به خانم هایی که شوهرانشان بداخلاق هستند

زندگی كردن و همراهی با شوهر بداخلاق برای همسرانشان بالاترین عبادت و جهاد است و ان شاالله مزد این صبر و پایداری را در جهان آخرت خواهند دید همان گونه كه در روایتی از امام صادق علیه السلام نقل شده است كه می فرماید: سه‌ گروه‌ از زنانند که‌ خداوند عذاب‌ قبر را از آنان‌ برطرف‌ کرده‌ و با فاطمه‌زهرا (سلام الله علیها) در قیامت‌ محشور خواهند شد؛ یکی‌ از آن‌ سه‌ گروه‌ زنانی‌ هستند که‌ بر بداخلاقی‌ همسرشان‌ صبر می ‌کنند. (وسائل‌ الشیعه‌ ج‌ 21، ص‌ 285)

و یا در روایت دیگری از پیامبر اكرم (صلی الله و علیه وآله) می خوانیم كه حضرت می فرماید: هـر زنى که در بـرابر بـداخلاقى شـوهـرش صبر و شكیبایى ورزد، خداوند همانند (ثواب) آسیه (همسر فرعون) به او عطا كند. (بحار الأنوار : 103 / 247 / 30 . منتخب میزان الحكمة : 254)

منابع:
سایت رهروان ولایت
کتاب مفاتیح الحیاة ، آیت الله جوادی آملی

مکر و حیله از جانب خدا، چه معنایی دارد؟

یکی از فرازهایی که ما در شب های ماه رمضان در دعای ابوحمزه خواندیم این جمله بود که «الهی لا تمکر بی فی حیلتک» «خدایا به مجازات عَمَلَم به مکر و حیله ات مرا غافلگیر و مبتلا مگردان». حال کیفیت حیله و مکری که امام از آن سخن به میان می آورد چیست؟ که در ادامه و به تدریج به توضیح آن خواهیم پرداخت.

فریبکاری با وفا و راستگویی جمع نمی شود

مولا علی (علیه السلام) درباره ی نیرنگ می فرماید: « وفا توأم با راستگویی است، کسی که از بازگشت خود به قیامت آگاه باشد، خیانت و نیرنگ ندارد. اما امروز در محیط و زمانه ای زندگی می کنیم که بیشتر مردم حیله و نیرنگ را، زیرکی می پندارند، و افراد جاهل آنان را اهل تدبیر می خوانند. چگونه فکر می کنند؟ خدا بکشد آنها را! چه بسا شخصی تمام پیشامدهای آینده را می داند، و راههای مکر و حیله را می شناسد ولی امر و نهی پروردگار مانع اوست، و با این که قدرت انجام آن را دارد آن را به روشنی رها می سازد، اما آن کس که از گناه و مخالفت با دین پروا ندارد از فرصت ها برای نیرنگ بازی، استفاده می کند» (خطبه ی 41 نهج البلاغه)

به راستی در انجام هر کاری اگر وفاداری به آن باشد، همه ی راهها به سوی خیانت و حیله بسته خواهد بود. در راه خدا و در مسیر عبودیت هم همین گونه است. اگر بنده به ندای «اوفوا بالعقود» از روی صداقت و نه حیله و نیرنگ گوش فرا دهد، سعادت دنیوی و اخروی نصیبش خواهد شد، اما چنین نیست و بسیاری بر تن نیرنگ لباس تدبیر، سیاست ورزی و .... می پوشند (همانطور که امام از خدعه و نیرنگی که به نام تدبیر بر مردم تحمیل می شود، شکایت می کند) و به خیال خود  مردم را می ‌فریبند. اما خدا را چه؟ 

در جایی دیگر حضرت می فرماید: «از نیرنگ بپرهیز که نیرنگ از صفات مردان پست است» (غرر الحکم: ح 2505) « و کسی که به خدا نیرنگ بزند فریب می خورد» (همان: ح 2509) زهی باطل است این خیال که بتوانند با خدا نیرنگ بازی کنند.

مکر خدا، تاکتیکی از جنس غافلگیری

در اثر اعمال زشتی که از ما سر می زند، مستحق آنیم که خدا با آن حیله و مکر الهی، مکر کند و با حیلتی که دارد نگذارد ما به مقصدمان برسیم . چون خداوند حائل خوبی است. اما مکر خدا چگونه است؟ ترفند و مکری که خداوند بکار می برد بسان مکرهای زمینی ما انسان ها نیست که از سر نیاز و نقصان و کمبود باشد، بلکه نیرنگ او در نهایت توانمندی و اقتدار صورت می پذیرد.

علامه طباطبایی، ذیل آیه «أفأمِنوا مَکرَ اللهِ فَلا یَأمَنُ مَکرَ اللهِ إلّا القَومُ الخاسِرونَ» (اعراف: 99) ، با اشاره به این مفهوم می‌گوید: «مکر از سوی خداوند تعالی، فقط به صورت مجازات و کیفر دادن صحیح است. بدین ترتیب که کسی معصیت کند و در پی آن خداوند او را به طوری یا از جایی که نمی داند، مؤاخذه نماید یا کاری کند که او را به سوی عذاب سوق دهد و او خود متوجه نشود»

در حقیقت شخص غفلت می کند و دچار غافلگیری از سوی خدا می گردد. مکر کردن، استفاده کردن از وسائل مرموز است و وسیله مرموز در اینجا غفلت زدگی فرد است از افتادن در دام مگر خدا. خداوند بنا به فرموده خودش، تمام وسائل را در اختیار دارد «و عِندَ اللهِ مَکرُهُمْ وَ إنْ کَانَ مَکرُهُمْ لَتَزُولُ مِنْهُ الجِبال» (ابراهیم: 46) و قادر است که مکر ماکران را به خودشان برگرداند. و نگذارد شخص به مقصد برسد.

خداوند تمام درها را برایشان می گشاید

خداوند می فرماید: «فَلَمّا نَسوا ما ذُکّروا بِهِ فَتَحنا عَلَیهِم اَبوَاب کُلِّ شَیءٍ» (انعام: 44) «پس هنگامی که  فراموش کردند آنچه را به آن تذکر داده شده اند، درهای همه چیز را به روی آنها گشودیم» یعنی وقتی کفار تذکرات الهی را فراموش کردند و از آنها اعراض نمودند، آنگاه خداوند آنها را استدراج فرمود و از هر نعمتی به آنان ارزانی داشت و تمتع از لذائذ مادی را برایشان تکمیل گرداند و در نتیجه فرح و سرور و غفلت که از آثار تکمیل نعمت است در دلهایشان پدید آمد و ناگاه در حالی که دیگر هیچ عذری نداشتند آنها را به عذاب خود دچار نمود و هلاکشان کرد. این است نمونه ای از مکر الهی که باید از شر آن به خود خدا پناه برد.

مکر کافران را برایشان زینت می کند

نکته قابل توجه درباره مکر خداوند، نیز درک این کلام نورانی خداوند است که: «بَل زُیِّنَ لِلَّذینَ کَفَروا مَکرُهُم وَ صَدّوا عَن سَبیلِ اللهِ وَ مَن یُضلِلِ اللهُ فَما لَهُ من هاد ٍ» (رعد: 33) خداوند مکر کافران را برایشان زینت داده است و آن‌ها (به سبب اعمالشان) از راه خدا باز داشته شدند و هرکس خدا او را گمراه کند، هدایت کننده‌ای برای او وجود نخواهد داشت.

این آیه اشاره به این نکته دارد که کسانی که در مقابل خداوند به ریسمان «مکر» متوسل می‌شوند، چاره‌ای ندارند جز افتادن در سیاه چال گمراهی و ضلالت. به شهادت خود قرآن، این افراد از نعمت هدایت محروم می‌گردند و این همان مکر بزرگی است که خداوند در جای جای قرآن از آن سخن گفته است، چرا که بزرگترین سعادت بنده، رسیدن به فیض هدایت است و چه زیانی از این بالاتر که فرد در مسیر حق شناسی گمراه گردد و مصداق مکر خدا درباره او، همان ضلالت و گمراهی‌اش است لذا امام سجاد (علیه السلام) در دعای ابو حمزه می فرماید: «خدایا! ما را در اثر گناهانمان عقوبت نکن! در اثر مکر و بدرفتاری‌مان مبتلا به مکر و حیله خود مگردان!» هیچ کس به هیچ مقصدی نرسیده است، مگر به فیض و فوز تو ! و هیچ کسی از شرّ رهایی پیدا نکرده و به خیر نرسیده است، مگر به عنایت تو .

کلام آخر

یکی از سنت های الهی مکر و نیرنگ در مقابل مکر مکاران است از جایی که به هیچ وجه امکان شناختن این مکر برایشان امکان ندارد و دچار چنان غفلتی می شوند که انتهای آن ظلالت و گمراهی است و هدف امام چهارم از بیان این جمله این است که خدایا ما را به مکری مبتلا نکن که نتیجه‌ی  آن گمراهی و ظلالت و غفلت زدگی است.

چگونه زمان ظهور را جلو بیندازیم؟  

سال‌ها می‌گذرد، حادثه‌ها می‌آید و ما همچنان به استفاده از نور خورشید امامت از پس ابرهای غیبت خو گرفته‌ایم. می‌خواهیم امام عصر ـ عجل الله تعالی فرجه الشریف ـ را درک کنیم و از فیض حضورش بهره ببریم اما همچنان در غیبت به سر می‌بریم. پس چگونه «ظهور» را جلوتر بیندازیم؟

محمد دهقانی زاده - بخش مهدویت تبیان   

هدف ما از این نوشتار ارائه یک پژوهش علمی نیست، بلکه تنها تذکری است برای غافل نبودن. تذکری بر این که محقق نشدن آن حادثه والا، از کوتاهی ماست و کلید حل آن نیز در اراده ماست. بر این مبنا اهمیت دو گزینه در تعیین سرنوشت ظهور قابل ملاحظه است:

1. فهمیدن

سنت الاهی این است که تا مردم نخواهند اوضاع تغییر کند، چیزی عوض نمی‌شود:

إِنَّ اللَّـهَ لَا یُغَیِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّىٰ یُغَیِّرُوا مَا بِأَنفُسِهِمْ؛(رعد/11) بی‌گمان خداوند آنچه قومی دارند دگرگون نکند مگر آنکه آنچه در دلهایشان دارند، دگرگون کنند.

ما به وضع «غیبت امام» گرفتار آمده‌ایم. برای رهایی از این گرفتاری، باید تغییر کنیم و نقطه آغاز این تغییر، درون ماست. نکته اینجاست که هر تغییری نیازمند هزینه است و کسی که طالب تغییر است باید آن هزینه را بپردازد. ما نیز برای تغییر باید هزینه آن را بپردازیم تا زمینه ظهور فراهم شود. ولی وقتی حساب و کتاب می‌کنیم و چرتکه می‌اندازیم، هزینه این تغییر را بیش از فواید آن می‌یابیم. از این رو حاضر به پرداخت هزینه رهایی از غیبت نمی‌شویم و در نتیجه اوضاع به همین صورت ادامه می‌یابد و ظهوری محقق نمی‌شود.

اشکال کار از همان حساب و کتاب است؛ البته نه خود «حساب و کتاب» کردن، چرا که انسان ذاتا منفعت طلب است و کاری را که به ضررش باشد انجام نمی‌دهد، بلکه اشکال در خطای محاسباتی است. اشتباه در آن است که منفعت ظهور را کمتر از هزینه کردن برای آن می‌بینیم و به همین دلیل خواهان آن نیستیم. ما از فواید ظهور غافلیم و نمی‌دانیم که در آن دوران در چه جایگاهی قرار خواهیم گرفت، چه شرایطی خواهیم داشت و چه نعمت‌هایی ما را دربرخواهدگرفت. در حالی که فواید گسترده ظهور نه تنها شیعیان و مسلمانان، بلکه برای همگان خواهد بود و برکت وجود امام عصر، شامل همه آدمیان خواهد شد.

به این مثال توجه کنید: کسی که بیماری دیابت دارد و اوضاع بیماری‌اش وخیم شده، بسیاری از دردها را احساس نمی‌کند. در حالی که اگر آن شخص، دیابت نداشت و سالم بود طاقت تحمل آن دردها را نداشت و شدیداً بی‌تابی می‌کرد. وضع ما شبیه این بیمار دیابتی است؛ در بیماری جهلی فرو رفته‌ایم که درد نداشتن امام را حس نمی‌کنیم، از این رو برای درمان آن هم قدمی برنمی‌داریم.

روشن است که درمان تنها در یک کلمه خلاصه می‌شود: «آگاهی». اگر ما از جهل بیرون بیاییم و بدانیم که مشکلات طاقت‌فرسایی داریم و الان به دلیل خماری جهل، آن‌ها را احساس نمی‌کنیم در آن صورت می‌خواهیم که آن دردهای دردناک مرتفع شود. وقتی دانستیم که با ظهور چه گنج‌های نابی به دست می‌آوریم و از چه نعمت‌های بزرگی برخوردار می‌شویم در آن صورت محاسبه‌مان به خطا نمی‌رود و حاضریم برای آن رخداد بزرگ، هزینه‌های بزرگ بپردازیم؛ هرچند بیش از لحظه کوتاهی از عمرمان نتوانیم آن واقعه عظیم را درک کنیم. در این صورت است که تلاش و هزینه دادن ما معنی ارزشمند «انتظار» به خود می‌گیرد: أَفْضَلُ الْعِبَادَةِ بَعْدَ الْمَعْرِفَةِ انْتِظَارُ الْفَرَج‏.(امام کاظم علیه السلام؛ تحف العقول، ص403)

2. دعا کردن

نباید برای ظهور تنها به دعا کردن بسنده کرد؛ نباید تنها گوشه‌ای نشست و از درد فقدان امام ناله کرد؛ نباید تنها دست به آسمان الاهی بلند کرد و عجل لولیک الفرج گفت، بلکه باید برخاست و کاری کرد؛ ولی باید در نظر داشت که «کار کردن»، جای دعا خواندن را نمی‌گیرد.

دعا حقیقت بلندی است که سخن گفتن از آن، فراتر از جایگاه نگارنده این سطور است. فقط به دو نکته از قرآن کریم اکتفا می‌شود:

اول: دعا کردن لازم است.

هرچند دعا کردن به تنهایی کافی نیست، اما عمل کردن به تنهایی نیز کافی نیست:

قُلْ مَا یَعْبَأُ بِكُمْ رَبِّی لَوْلَا دُعَاؤُكُمْ؛ (فرقان: 77) بگو اگر دعایتان نباشد، پروردگار من به شما اعتنایی ندارد.

در مقوله انتظار، دعاکردن مثل عمل کردن دارای منزلت است. امام صادق علیه السلام وقتی راه رهایی از دشواری‌های عصر غیبت را به عبدالله بن سنان می‌فرمود نه تنها توصیه نمود که دعای غریق بخواند، بلکه بر دقیق خواندن آن دعا نیز تأکید کرد. (1) پس دعاکردن و مداومت بر آن، در مسیر انتظار اهمیت دارد.

دوم: دعاکردن با استجابت همراه است:

قَالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِی أَسْتَجِبْ لَكُمْ؛ (غافر: 60) پروردگارت گوید مرا به دعا بخوانید تا برایتان اجابت کنم.

ما گرفتار غیبتیم. برای رهایی از این گرفتاری دعا می‌کنیم؛ چراکه پیامبر صلی الله علیه واله به ما آموخته که بلاها را با دعا رفع کنیم. (2) بعد از دعا نیز امید استجابتش داریم که این امید، نه از سر خیال واهی، بلکه از اعتماد به قول الاهی است. اللهم عجل لولیک الفرج.

پی نوشت ها:

1- عبدالله بن سنان: امام صادق علیه السلام فرمود: بزودی در شبهه‌ای خواهید افتاد و بدون نشانه‌ای نمایان و امامی رهنما خواهید ماند. از این شبه رهایی نمی‌یابد مگر کسی آن‌کس که دعای غریق را بخواند. عرض کردم: دعای غریق چگونه است؟ فرمود: می‌گویی: «یا الله، یا رحمن، یا رحیم، یا مُقَلِّبَ القُلوب، ثَبِّت قلبی علی دینک؛ خدایا! مهرگسترا! مهربانا! ای دگرگونساز دل‌ها! دل مرا بر دینت استوار گردان». و من گفتم: «یا مقلّب القلوب والأبصار، ثبّت قلبی علی دینک؛ ای دگرگونساز دل‌ها و اندیشه‌ها! دل مرا بر دینت استوار گردان!» و امام فرمود: البته خداوند دگرگون کنندۀ دل‌ها و اندیشه‌هاست. اما تو همان بگو که من می‌گویم: ای دگرگونساز دل‌ها! دل مرا بر دینت استوار گردان. منتخب میزان الحکمه، ج1، ص129

2- رسول الله صلی الله علیه واله: إدفعوا أبواب البلاء بالدعاء؛ منتخب میزان الحکمه، ج1، ص440.