کتاب تمامت راستی

چهل حدیث امام صادق علیه السلام با ترجمه منظوم فارسی

ترجمه و تدوین آستان قدس رضوی

شاعرعلی اصغر دلیلی صالح

لطفا جهت دانلود به فایل پیوست مراجعه شود.

کتاب زندگانی سیره فرزندان و اصحاب امام صادق علیه السلام

تالیف مرحوم شیخ عزیزالله عطاردی

ترجمه حجت الاسلام محمد رضا عطایی

تلخیص دکتر سمیه خلیلی آشتیانی و سید مجید نبوی

تحت نطارت دکتر عبدالحسین طالعی

موسسه نبا-144 صفحه

لطفا جهت دانلود به فایل پیوست مراجعه شود.

خانه؛ محل کار جدید!

دانشمندان از غول‌های تکنولوژی کمک می‌گیرند

گام‌هایی برای کسب یک مهارت؛

در اتوبوس می‌بینیم جوانی راحت نشسته و در همان لحظه پیرمرد، پیرزن یا خانم بچه بغلی وارد می‌شود. جوان بلند نمی‌شود. چه اتفاقی می‌افتد؟ غیر از این است که همان لحظه است در ذهن شروع به قضاوت می‌کنیم؟ چقدر جوونا بی‌ادب شدن، احترام به بزرگترها از بین رفته، ما هم یه دوره‌ای جوون بودیم و ...

واقعاً به این فکر کرده‌اید که چقدر از این قضاوت‌ها احتمال دارد که غلط باشد؟ می‌توان هزاران دلیل و گمان برد که چرا این جوان نشسته و بلند نمی‌شود، ما باید بلد باشیم جور دیگری فکر کنیم؛ در ظاهر سالم است اما شاید مشکلی در پاهایش وجود دارد و نمی‌تواند بلند شود، شاید حواسش نیست، درگیری و مشغولیت ذهنی داشته و اصلاً حواسش نیست و .... اما متأسفانه عادت بسیاری از ما این شده که سریع بر اساس حدسیات، شنیده‌های بی‌سند و خواندنی‌های غیرقابل اعتماد آدم‌ها را قضاوت می‌کنیم.

این نمونه‌ای از صدها هزار قضاوت غلطی است که ما در رابطه با آدم‌ها، فرزندانمان، همسرمان، همکار، همسایه، دوست، مشتری و صاحب مغازه انجام می‌دهیم. چه قضاوت‌هایی که باعث قهر، کدورت و محرومیت‌ها شده؛ فرصت‌هایی که می‌توانستیم پای صحبت‌های فلان استاد و عالم نشسته و از او بهره‌مند شویم اما به خاطر گفته و یا شنیده‌های غلط این و آن از این امر محروم شدیم، و یا دوستی که همیشه نمازهایش را در مسجد می‌خواند به واسطه قضاوت‌های غلط ما در رابطه با هیات امنا و بسیج و.. ذهنیت منفی به مسجد پیدا کرده تا جایی که دیگر پایش را در مسجد نمی‌گذارد.

چرا دیگران را قضاوت می‌کنیم؟

1- پنهان کردن ناتوانایی‌های خود
افراد ناتوان و ضعیف سعی می‌کنند با قضاوت و تحقیر کردن، توجه و ذهن‌ها را به سمت دیگران برده و ناتوانایی‌های خود را بپوشانند.

2- حسادت
آدم‌های حسود به دلیل ویژگی اخلاقی و ضعف شخصیتی که دارند نمی‌توانند موفقیت و محبوبیت دیگران را ببینند و سعی می‌کنند با قضاوت‌هایشان افراد را از چشم دیگران بیاندازند.

3- دور شدن از عیوب خود
عده‌ای از افراد هستند که مدام در پی عیب و رفتارهای غلط دیگران بوده و اصلاً فکر نمی‌کنند که خودشان هم در شرایط و حوزه‌های مختلف خالی از عیب و اشکال نیستند.

4- درک نداشتن
کسانی که قدرت درک ندارند، با دیدن هر رفتاری از دیگران به جای اینکه شرایط طرف مقابل را درک کرده و خود را جای او بگذارند شروع به قضاوت می‌کنند.

5- ظاهربینی
ظاهر و باطن بسیاری از اتفاقات و مسائل با هم متفاوت است. مثلاً در خیابان مادری بچه خود را می‌زند، عده‌ای سریع قضاوت می‌کنند که عجب مادر سنگ‌دل و بی رحمی. غافل از این که ممکن است باطن داستان چیز دیگری باشد؛ توان جسمی مادر کم شده، بیمار است و ...

6- عجول بودن
در بسیاری موارد قضاوت‌ها ناشی از عجله و بی‌توجهی به منبع مطلب و کلام اتفاق می افتد.

7- اعتماد به نفس پایین
افرادی که اعتمادبه‌نفس پایین دارند، به جهت اینکه نظر دیگران برایشان مهم بوده و جزء باورهایشان قرار می‌گیرد، درباره دیگران بیشتر قضاوت می‌کنند.

8- تربیت نادرست
با وجود تمام زحمات پدر و مادرها برای تربیت فرزندان خود، گاهی به واسطه عدم آگاهی آنان در شکل و روش صحیح تربیتی، فرزندان عجول در قضاوت تربیت شده‌اند.

9- تحقیر و خودکم‌بینی
کسانی که خودکم‌بینی دارند، دائماً با قضاوت‌ها و گفتگوهای خود دیگران را تحقیر کرده تا خودشان را بالا بیاورند.

راهکارهایی برای کسب مهارت قضاوت نکردن

تغییر دادن یک رویه در زندگی می‌تواند سخت‌تر از آنچه که فکرش را بکنید باشد. این که بتوانیم کمتر قضاوت‌گر باشیم به تمرین و زمان نیاز دارد، اما همیشه روش‌هایی برای تغییر وجود دارد:

1- حمل بر صحت کنید
یاد بگیرید به ابعاد مثبت آدم‌ها توجه کرده و از هر رفتاری، بر جنبه مثبت آن متمرکز شوید.

2- آیا من عیب ندارم؟
روی عیب‌های خود متمرکز شده، هرگاه عیبی را در کسی دیده و خواستید بر اساس آن آدم‌ها را قضاوت کنید، سریع به خودتان رجوع کنید که آیا من در حوزه‌های دیگر عیب ندارم؟

3- قضاوت‌هایتان را به چالش بکشید
تا قضاوت کردید سریع به خودتان بگویید؛ تو چکاره‌ای؟ چرا قضاوت می‌کنی؟ آیا منبع قضاوتت درست است؟ و ...

4- به جنبه‌های مثبت خود توجه داشته باشید
توجه به جنبه‌های مثبت خود باعث می‌شود راحت‌تر بتوانید خوبی‌های دیگران را دیده و روی آن‌ها تمرکز کنید.

5- راه‌هایی پیدا کنید تا در مورد خود احساس خوبی به‌دست آورید
زمانی که شما ظاهر و باطن خوبی پیدا کنید، اعتمادبه‌نفستان بالا رفته و موفقیت‌های ریز و درشت به دست آوردید، دیگر دست به قضاوت دیگران نخواهید زد.

6- درک داشته باشید
خودتان را جای طرف مقابل بگذارید. از خودتان بپرسید اگر من هم در شرایط او زندگی کرده، امکانات و کمبودهای او را داشتم، چه رفتاری می‌کردم و زندگی‌ام چطور بود؟ وقتی به درک طرف مقابل رسیدید از قضاوت و بی‌احترامی کردن درامانید.

7- عمومیت ندهید
رفتارهای گروهی را به فرد نسبت ندهید. به عنوان مثال اگر که یک نفر از یک گروه، قوم و طایفه‌ای فرد موجه و توانمندی است، او را به دلایل تصویری که از گروه یا قوم او در ذهن‌ها نقش بسته مقایسه نکرده و این را باور کنید که ممکن است تصورات در مورد یک گروه بد باشد ولی لزوماً این شخص بد نبوده و این موضوع را تعمیم ندهید.

زود بیدار شدن؛ عادتی که زندگی شما را تغییر خواهد داد

به غیر از لذت بردن از زیبایی‌های طبیعت، مهم‌ترین تأثیر سحرخیزی تنظیم ریتم شبانه‌روزی است. ریتم شبانه‌روزی، چرخه 24 ساعته در فرآیند فیزیولوژیکی همه موجودات زنده از جمله گیاهان و حیوانات است. این چرخه الگوی تغذیه و خواب ما، فعالیت موج مغز، تولید هورمون، بازسازی سلول و سایر فعالیت‌های بیولوژیکی ما را تعیین می‌کند.
برای سحرخیز بودن باید شب‌ها زودتر خوابید. میزان خواب توصیه شده برای انسان 7-9 ساعت است. بدون خواب کافی سیستم مغز و بدن عملکرد طبیعی نخواهد داشت. بسیاری از مطالعات نشان می‌دهند که خواب همه چیز را بهبود می‌بخشد، یک خواب خوب فعالیت مغزی خوبی به ما می‌دهد.
با طبیعت همراه شوید، زود بخوابید و برای یک زندگی سالم زود از خواب بیدار شوید. بیایید مزایای دیگر سحرخیزی را با هم مرور کنیم:

افزایش انرژی و نشاط

هنگامی که روز خود را صبح زود شروع می‌کنید، احساس می‌کنید در طول روز انرژی و نشاط بیشتری دارید. دیدن زیبایی‌های صبحگاهی شما را سرحال و روبه‌راه خواهد کرد.

زمانی برای سپاسگزاری

وقتی سحرخیز باشید زمان بیشتری برای شکرگزاری و عبادت دارید. علاوه بر تشکر و سپاسگزاری از خدای بزرگ، از طبیعت، دوستان، خانواده و هر کسی که برای شما کاری کرده است وقت بگذارید. فهرستی برای شکرگزاری داشته باشید و هر روز به آن اضافه کنید تا ببینید که چه قدر خوشبخت هستید.

کارایی و تمرکز بیشتر

پنجاه درصد کار خود را با تنها 1 یا 2 ساعت زود بلند شدن از خواب، زودتر از حد معمول به پایان می‌رسانید. حواس‌پرتی کمتر در اوایل صبح باعث می‌شود بیشتر در کار خود تمرکز و توجه کنید. سحرخیزها کاری‌تر هستند و نسبت به بقیه مولدترند.

وقت بیشتر برای فعالیت بدنی

این روزها فعالیت بدنی کمتر شده است. اغلب ما سبک زندگی بی‌تحرکی داریم که منجر به چاقی، دیابت زودرس، کلسترول بالا و مشکلات قلبی عروقی می‌شود. در برنامه‌ی شلوغ ما هیچ‌وقت برای ورزش وقت نداریم، صبح‌ها زودتر از خواب بیدار شوید تا این مشکلتان برطرف شود. با 10 تا 15 دقیقه تمرین ساده شروع کنید. به‌آرامی تمرین‌های تقویتی و استقامتی را برای حفظ سلامتی بدن خود اضافه کنید. ورزش صبحگاهی باعث افزایش انرژی جسمی و روحی شما می‌شود. از طرفی ورزش به بهتر خوابیدن شما هم کمک می‌کند.

کمتر در ترافیک ماندن

زود بیدار شدن از خواب باعث می‌شود که بتوانید زودتر از خانه خارج شده و در ترافیک کمتری بمانید. مطالعات نشان می‌دهد که رفت و آمد در ساعات اوج ترافیک منجر به بالا رفتن فشارخون می‌شود. فشارخون بالا نیز منجر به بیماری‌های قلبی می‌شود. وقتی کمتر در ترافیک بمانید، دچار تنش کمتری شده و روز بهتری را خواهید گذراند.

خوب پیش رفتن برنامه‌ریزی

سحرخیزها زمان بیشتری برای اجرا و سازمان‌دهی برنامه‌هایشان خواهند داشت. آن‌ها وقت بیشتری دارند تا برای کارهای مختلف برنامه‌ریزی کنند و تعیین اهداف بهتری خواهند داشت.

عقب‌ماندگی در کار نیست

سحرخیزها کارهایشان عقب نمی‌افتد. حتی در بدترین حالت آن‌ها برای اتمام کارشان وقت پیدا می‌کنند. زود بلند شدن باعث می‌شود کارها با سرعت بهتری پیش رود.

موفقیت در حرفه و شغل

سحرخیزها در حرفه‌شان موفق‌تر هستند. در هر جایگاهی که باشند، یک دانش‌آموز یا کارآفرین، پزشک یا معلم ... آن‌ها در حرفه‌شان بسیار موفق هستند. همه‌ی این‌ها به دلیل تمرکز، توجه، فداکاری و استفاده از صبح زود است.

آرامش و زندگی شادتر

سحرخیزان معمولاً آرامش بیشتری دارند و زندگی شاد و سالمی را در پیش می‌گیرند. آن‌ها در زندگی روزمره خوشحال‌تر هستند. آن‌ها در شرایط بحرانی متفکران بهتری هستند و مهارت‌های حل مسئله‌ی بهتری از دیگران دارند. خوش‌بین‌ترین افراد کسانی هستند که سحرخیزترند. مهارت‌های مدیریت زمان بهتر، خوب سازمان‌دهی کردن و تفکر بهتر برخی از دلایل خوشبختی و شاد بودن هستند.

وقت بیشتر برای خانواده

گذراندن وقت با خانواده مهم‌ترین بخش در زندگی همه و یکی از راه‌های رسیدن به خوشبختی است. به اشتراک گذاشتن ایده‌ها، در کنار هم بودن، سرگرمی و تفریح موجب قوی‌تر و سالم‌تر شدن روابط می‌شود. با سحرخیزی دست یافتن به همه‌ی این‌ها خیلی راحت‌تر خواهد بود و نیازی نیست منتظر تعطیلات آخر باشید. در واقع با سحرخیزی می‌توان هر روز وقت مشخصی را با خانواده گذراند و زندگی بهتر و شادتری را تجربه کرد.

کاهش احتمال ابتلا به بیماری‌ها

طبق تحقیقات انجام شده افرادی که شب‌ها بیدارند و خواب کافی شبانه ندارند احتمال ابتلا به بیماری‌هایی مانند سرطان در آن‌ها زیادتر است زیرا شب‌بیداری موجب اختلال در ریتم شبانه‌روزی می‌شود.

کمک به تغذیه‌ی سالم

وقتی صبح‌ها زود از خواب بلند می‌شوید وقت کافی خواهید داشت تا صبحانه‌ی کامل و سالمی را برای خودتان آماده کنید و دیگر با کیک و کلوچه و ... خودتان را سیر نمی‌کنید. علاوه بر مصرف صبحانه‌ی سالم برای تهیه‌ی میان وعده و ناهار هم وقت کافی خواهید داشت و همه‌ی این‌ها در طولانی‌مدت موجب تغذیه‌ی سالم‌تر و در نتیجه سلامتی بیشتر خواهد شد.

تناسب‌اندام و زیبایی

برای این‌که صبح‌ها بتوانید زودتر از خواب بیدار شوید باید شب‌ها زودتر بخوابید و این باعث می‌شود که هورمون‌های سیری و گرسنگی تنظیم شوند و کنترل اشتها راحت‌تر باشد. به همین دلیل پایبندی به رژیم و حفظ تناسب‌اندام راحت‌تر خواهد بود. از طرفی وقتی شب‌ها زودتر بخوابید و صبح‌ها زود بیدار شوید حلقه‌ی پف‌آلود و تیره دور چشم‌هایتان تشکیل نخواهد شد.

میناگران رومینا
(پدران دختردار بخوانند!)

دکترمحمدعلی فیاض‌بخش

 

در این مکتوب بنا ندارم فیلسوفی کنم -که هیچگاه نکرده‌ام- نیز قصد جامعه‌شناسی ندارم -که بلدش نیستم- و ژست روشنفکری نمی‌گیرم -که هیچگاه نبوده‌ام- نیز وارد مباحث روان‌شناختی نمی‌شوم -که جایش این مکتوب نیست- ایضاً به فقه کاری ندارم -که اگر هم سوادش را می‌داشتم، جرئتش را ندارم- تنه‌ای هم بر سیاست نمی‌زنم -که تنِ ما را با ازمابهترانِ این وادی طنطنه‌ای نیست- حتی نمی‌خواهم بر روال ادبیات حاکم بر این ستون بنویسم تا شاکیان همیشگی، مجبور به کناردست‌داشتن کتاب لغت نشوند. فقط می‌خواهم با پدران دختردار، در هر سطح و سیاق دانش و گرایش، احساس پدری‌ام را به مشارکت بگذارم و به ایشان بگویم:
پدری، مالکیت نیست؛ رابطه‌ی ارباب و رعیتی و تخت سلطنت نیست؛ نمایش هیمنه و هیبت نیست؛ حتی مسئولیت نیست.
خواهید گفت: پس چیست؟ آری، پدری، محبت است؛ نوازش است؛ پذیرش است؛ گذشت است؛ یک کلام، پدری، زندگی است و زندگی با داس و داغ و درفش کاملاً بیگانه است.

از سال ۸۵ تا ۹۷، بیش از یک دهه یکسره در کلاس‌های آموزش خانواده در مدارس تهران و شهرستان‌ها با پدرها و مادرها چهره‌به‌چهره سخن گفتم و پیش از این تاریخ نیز؛ لیک در این دهه، فشرده‌تر و سیستماتیک‌تر. در این‌کلاس‌ها چندین برابر توصیه‌های تعاملات زوجینی، به رفتارهای والد-فرزندی توجه و دقت داده‌ام و بیت‌الغزل همه‌ی این آموزش‌ها را (بعد از نیم‌عمری مطالعه و‌ پژوهش و کسب تجربه) در این جمله‌ی امیرالمؤمنین علیه‌السلام به فرزندش یافتم که:
«تو را پاره‌ای از وجودم؛ نه، نه، همه‌ی وجودم یافتم». (نامه‌ی ‌شماره‌ی ۳۱ نهج‌البلاغه)

کسانی که فرزندشان را «همه‌ی وجودشان» یافته‌اند، نه بر او تحکم می‌کنند و نه بداخلاقی؛ نه به او دستور می‌دهند و نه حکم سربه‌راهی؛ نه انتظار اطاعت می‌برند و نه تکلیف ارادت؛ نه تنبیهش می‌کنند و نه حتی تشویق؛ خواهید گفت: پس چه می‌کنند؟! می‌گویم: آدم با خودش چه می‌کند؟ یک کلام: زندگی! پس با بچه‌هاتان زندگی کنید! شعار می‌دهم و کلی‌گویی می‌کنم؟ نه؛ صبر کنید:

 زندگی یعنی اگر خلافی کردی، دلت می‌خواهد کسی متوجه نشود؛ پس خلاف و گناه فرزندت، یعنی «خودت»، را چماق مکن!

 زندگی یعنی دوست داری گاهی برای خودت باشی و آنگونه -که خوشحالت می‌کند- بگذرانی؛ پس برای «همه‌ی وجودت»، یعنی فرزندت نیز روا بدار!

 زندگی یعنی هزار آزمون و‌ خطایی که تو را به اینجا رسانده و شانس آوردی و تذکر و راهنمایی شنیدی و به خودت آمدی؛ پس به فرزندت زیر نگاه راهنمایی‌ات (و نه پاسبانی و ژاندارمی‌ات) فرصت آزمون و خطا بده!

 زندگی یعنی مهر ورزیدن و بهره‌گیری از مهرورزی دیگری؛ حالا اگر آن نیمه‌ی وجودت، نه، نه، همه‌ی وجودت، یعنی «فرزندت»، خواست مهر بورزد یا مهری بر او بوزد، باید علف‌هرزه‌اش ببینی و داس بر گردنش نهی؟

رومینا البته بدشانس‌ترین نیمه‌ی وجود یک پدر بود که با داس در خواب، از کشتزار زندگی سبزش درو شد؛ اما چه بسیار رامین‌ها و رومیناها که در طول رشد نوجوانی و‌جوانیشان روزی صدبار در بیداری داسی می‌شوند؛ اما زجرکُش.

از این که اگر در خانه ژاندارمی نکنید، سرِ رشته از دستتان می‌رود، نترسید. تو پدر، ژاندارم نشو تا دخترت ژاندارکی شود؛ همچو دوشیزه‌ی اورلئان، پاک و قدیس.

پدر جان!
 دختر بالغ‌شده‌ات را در آغوش بگیر -گناه فقهی اندک لمس لباس به گردن من!- تا او بچشد مزه‌ی محبتی را که در ابتدای بیداری غریزه‌اش طبیعی است.

دستی بر موهایش بکش تا بر این زیباترین بافته‌ی خلقتش باور آورَد، تا نه خرج رنگش کند و نه به هر هرزه‌ی بَنگی‌اش وانهد.

او را ببوس تا با مزه‌ی محبتِ اصل پدری، تشنه‌ی کاذبِ بدلی‌ها نمانَد.

با او حرف بزن؛ اما نصیحتش نکن؛ اگر قرار بود نصیحت‌ها کاری کنند، الان قطعه‌ای از بهشت در این گوشه‌ی خاورمیانه بنا شده‌بود!

با او بگو و بخند؛

دست در دستش در پارک قدم بزن تا او به دوستانش بگوید بهترین دوستْ‌پسرش، پدرش است.

با او در خیابان بستنی بلیس و بلال گاز بزن؛ نگران ساقط شدنت از عدالت(!) نباش؛ گیرم دونفر کمتر پشت‌ سرت نماز بخوانند!

هیولاهای تاتاری با آرایش چهره‌های تیموری و چنگیزی و لجن‌باری‌های کلامی و هنجارشکنی‌های حیوانی، فقط فالورهایی را به دنبال خود می‌کشند که مانده از خود و رانده از خانه‌اند؛ وگرنه هر آدم طبیعی، بوی تعفن فحش و فضیحت و روی تهوع‌آور فحاشان مفتضح را درک می‌کند؛ ولیکن چرا برایشان دست می‌زنند و پای می‌کوبند و لایک می‌کنند؟ نه فقط بدان تحلیل(!) که ذائقه‌ی زمانه عوض شده؛ بلکه بدان سبب که هاضمه‌ها درگیر گَند شده و گَندزداها نایاب.


پدرجان!
برخلاف دشمنان و مخالفان فضاهای مجازی -که خود در همه‌ی فضاهای قانونی و غیرقانونی، سجاده‌شان پهن است- تو دشمنی بی‌منطق مکن. اولاً فضاهای حقیقی را بر فرزندت زنده کن؛ از حضور و شادی و شنوایی و پذیراییِ دل و دیده؛ ثانیاً در کنار او و با حوصله در چند فضای مجازی دوردور کن تا اگر هم می‌خواهی بجنگی، عِدّه و عُدّه‌ی حریفت را پیش‌تر بشناسی.

پدرجان!
گیرم از تاوان و قصاص گناه دخترکشی‌ات (بر اساس فقه رایج) رَستی و به عنوان ولیّ‌دم (همزمان با جرم قتل) گوشه‌ی عافیت نشستی؛ رُستنگاه وجدانت را تا روز رستاخیز چگونه از هرزکاری‌ات می‌روبی؟!

پدرجان‌ها!
داس‌ها را بر زمین بگذارید و دست‌ها را بر گردن و شانه‌ی دخترانتان حلقه کنید و به آنها بگویید: دوستشان دارید. دلتان‌کافی نیست که برایشان بتپد؛ زبانتان باید به اظهار مهر و عشق بچرخد.

واعظ‌جان‌ها!

اندکی زبان نصیحتتان را نرم کنید و دوران نوجوانی خودتان را یادآورید و خدایگانی در زمین فروگذارید و فروتنانه، عجالتاً دل‌مشغول پسران و دختران خودتان باشید و وظیفه‌ی تربیت و محبت پدری به فرزندان را بر عهده‌ی خودِ پدران بگذارید. کاسه‌ی داغ‌تر از آش نشوید. دایه‌گونه و‌مهربان‌تر از مادر، با اشتلم‌های خود، تیغ مرهم‌گذارِ زبان پدرها و‌مادرها را بر فرزندانشان کند نکنید.
اگر خود را رسالت‌مدار دین خدا ‌می‌دانید، کتاب خدا می‌گوید: «علیکم أنفسکم...: به خویشتن برسید...(مائده:  ۱۰۵)»؛ و‌ نیز: «أتأمرون الناس بالبرّ و تنسون أنفسکم...: آیا در حالی که از خود غافل‌اید، مردم را به خوبی و نیکی فرا می‌خوانید؟...(بقره: ۴۴)». ...و اگر اهل حدیث‌اید، از خانواده‌ی خود شروع کنید: «خیرکم خیرکم لأهله و أنا خیرکم لأهلي: بهترین شما کسی است که نیکوترین رفتار را با خانواده‌اش داشته‌باشد و من بهترینِ شما در این امر هستم. (پیامبر اکرم‌ صلی‌الله‌علیه‌وآله: وسایل‌الشیعه،ج۱۴، ص۱۲۲)».

پدرجان!
پیش از آن که داس غیرت برکِشی، تاس همت بینداز و‌ در قمار محبت، یکسره خودت را به او بباز تا ببینی که او چگونه دست طلب به آستانت می‌یازد و دل و دینش را یک‌جا به پایت می‌بازد. او را امشب دو بوسه بیش بر گونه نِه، یک دستْ پیش بر شانه‌اش گذار، لَختی بر سخن بی‌تابانه‌اش تاب آور، کنار بسترش پیش از خواب، به چشم عشقش بنگر و به گوش مهرش بشنو و به دست گرمش بنواز؛ رومینایت را تو با مینای مهر به کیمیای زندگی‌ات تبدیل کن.

کیمیا داری که تبدیلش کنی
گرچه جوی خون بُوَد، نیلش کنی!
(مثنوی، دفتر دوم، بیت ۶۹۶)

چه شد که صورت قبور ائمه بقیع سالم ماند؟

رسول جعفریان، نویسنده و محقق تاریخ:

 «همیشه برای بنده این پرسش مطرح بود که چه طور شد که وهابیان پس از تخریب بقاع بقیع، صورت قبور امامان و برخی از صحابه و تابعین را حفظ کردند؟ چرا وهابیان این بخش بقیع را مانند قسمت های دیگر بقیع صاف نکردند؟ بخشی از علت آن ماجرا را در داستان شگفتی که در مجله خرد سال ۱۳۲۸ ش چاپ شده است، می‌توان یافت.»

وی افزوده است: «داستان از این قرار است که پس از تسلط وهابیان، مسلمانان از رفتن به حج خودداری کردند. در این میان، یکی از روحانیون تهران در سال ۱۳۴۴ (یا ۱۳۴۵) ق با نام شیخ عبدالرحیم صاحب فصول همراه حدود هزار نفر از راه شام عزیمت حج کرد. عبدالعزیز سعودی از این حرکت استقبال کرده و سعی کرد با استقبال از آنان نشان دهد که مشکلی با سایر مسلمانان ندارد و چنین نیست که آنان را کافر بشمارد. به هر روی این عالم دینی، در بحبوحه ماجرای منازعه وهابیان با مسلمانان به همراه شمار زیادی ایرانی راهی حج می‌شود...

پس از فراغت از حج، عبدالعزیز نماینده خود را برای عرض تبریک و تقاضای بازدید معظم له فرستاد و ساعتی را برای ملاقات وعده دادند... بعد از گفت و گوهای این جلسه، عبدالعزیز دستور می‌دهد تا متن آنچه بر آن توافق شده است روی کاغذی مارک دیوان جلاله نوشته و ثبت شود و برای آیت‌الله فصولی ارسال شود.»

متن توافقی که نوشته شد این بوده است:

 «از عبدالعزیز پسر عبدالرحمن آل فیصل بسوی حضرت فاضل محترم الشیخ عبدالرحیم صاحب الفصول.

سلام بر شما و رحمت خدا و برکات او.
و بعد تأکید می‌کنیم برای شما که قبه پیغمبری را احدی به بدی دست نخواهد زند و هرگز چنین چیزی به خاطر ما خطور نکرده است که کسی به بدی به آن دست بزنند (یعنی تخریب نخواهد شد). و برای پیغمبر حرمتی قائل هستیم که قابل مقایسه با هیچ حرمتی نیست.

اما مسائل قبور بقیع و آنچه از بنا متعلق به آن است، ما چنان چه به شما خبر دادیم، تابع شریعت اسلامیم، نه اهل بدعت، ما آماده‌ایم که از نظر شخصی مذهبی خود صرف نظر نموده، اوامر علمای مسلمین را از هر مذهب که باشد محترم بشماریم.

اما راجع به مذاکرات دیگر به زودی نظریه خود را برای شما بیان می‌کنیم. پس بزودی امر می‌کنیم که قبور بقیع را نظیف نموده و صاف کنند، مطابق آنچه در شرع جایز است، با کشیدن دیواری در اطراف آن که از پلیدی حفظ شود و باز برای شما تأکید می‌کنیم که ما منع نمی کنیم هیچ کس را از زیارت قبور بقیع.

تا وقتی که زائرین طریق شرعیه و آداب دینیه را در زیارت پیروی کنند. ما دستور دادیم تا این نوشته شده در میان مردم انتشار یابد. این چیزی است که بیان آن لازم بود. خداوند شما را حفظ کند.»

  کتاب بقیع در بستر تاریخ

 نویسنده: محمدامین پورامینی
 مترجم : حسن سجادی پور
 موضوع: تاریخ اسلام
 تعداد جلد : ۱ جلد

 تعداد صفحات: 468 صفحه
 به مناسبت فرارسیدن سالروز تخریب قبور ائمه بقیع (علیهم السلام)

لطفا جهت دانلود به فایل پیوست مراجعه شود.