پیوندهای عاشورا و انتظار امام مهدی (عج)

امام مهدی (عج)، ادامه دهنده راه امام حسين (ع) است و «انتظار» ادامه عاشورا و بر آمده از آن .
امام مهدی (عج)، فرزند حسين (ع) است و فرهنگ «انتظار» برآمده از فرهنگ عاشورا و انتظار حسين ديگري را کشيدن . اين دو پيوندي ديرين و مستحکم با يکديگر دارند . يکي پشتوانه فرهنگي و زمنيه ساز، برای ديگري است؛ يکي رمز «حيات شيعه» است و ديگري رمز «بقاي آن»؛ يکي رمز «قيام و به پا خواستن شيعه» است و ديگري عامل «حفظ و استمرار آن» .
امام زمان (عج) وارث عاشورا است؛ همچنان که حسين (ع) وارث پيامبران است؛ عاشورا، دريچه‌ای به «انتظار» است و انتظار، تجلي آرزوها و آمال کربلا .
فرهنگ عاشورا، دست ماية اساسي و ماية شکوفايی و بالندگي منتظران مهدی (عج) در عصر انتظار است . پيوند «عاشورا و انتظار» و «حسين و مهدی (عليهماالسلام)» پيوند «ولد» و «والد» و «نور علي نور» است . 
«انتظار» کربلايي ديگر است به وسعت همه جهان و مصاف حق و باطل است در زماني ديگر، با اين تفاوت که اين بار حق کاملاً پيروز است و چهره باطل برای هميشه دفن می‌شود .
« انتظار» همان کربلا است در وسعت همه زمين و در مقطع ديگري از تاريخ . در اين مقطع فکرهای رشيد از هر فرقه و ملتي، گلبانگ «دعوت مهدوي» را که با ساحت و فطرت انسانها همگون است، لبيک می‌گويند .
« انتظار»، ثمره کربلاست . بدون کربلا انتظار بي معنا است . يارانِ مهدی (عج )، همه کربلايي اند و در فراز و فرود تاريخ، غربال شده و آبديده اند . مگر می‌توان بي عاشورا، انتظاري ديگر داشت ؟ انتظار بي عاشورا، انتظار بي پشتوانه است . « عاشورا انتظار برآورده نشده شيعه است و انتظار، عاشوراي برآورده شده شيعه » حرکتي جهاني و به وسعت آمال همه انسانهای تاريخ، پشتوانه و عقبه‌ای می‌خواهد به استحکام کربلا که هرگز به سردي و خاموشي نگرايد . « انتظار‌» ادامه عاشورا، غدير و بعثت است .

بیا مهدی به ما يک دم نظـر کن 
شب تاريک ما را هم سحـر کن
لباس رزم خود مولا به بـر کن 
ندای من« أنا المهدیت » سـرکن 
تمام شيعيان دائـم به يادت 
دعـا گويان که تا بينـند شادت 
خـدا را کی دهد حکم جهـادت 
جهان را پر کنی از عـدل و دادت 
بیـا و پرچـم ایمـان برافــراز 
بسـاط ظالمـان از بُن برانـداز
به دشمن چون یَلِ آدینـه برتاز 
شکـوه و فـَرِّ او در هم فرو سـاز 
بیا مهـدی که من مشتاق رويت 
شبی عاکف شـوم در بزم کويت

« انتظار» بشارتي است به حق بر همه دردها و آلام شيعه در کربلا و تاريخ . مهدی (عج) همان کسي است که باري را که حسين (ع) در مسير کوفه در زمين کربلا به زمين گذاشته، به کوفه می‌رساند . امام مهدی (عج) پرچم افتاده حسين (ع) را بر خواهد افراشت و آرمانهای بلند او را تحقق خواهد بخشید . امام منتظَر (عج) بذري را که حسين (ع) در کربلا کاشت و ديگر امامان آن را بارور کردند و خودش در دوران غيبت به حراست آن همت گماشت، با دستان پر توانش غرس خواهد کرد . 
« انتظار و عاشورا» دو بال پرواز شيعه است؛ اگر اين دو نبود چشمه غدير می‌خشکيد . اين پيوندهای روشن و گويا، از نگاه نامحرمان نيز مخفي نمانده تا آن جا که می‌گويند : « شيعه با دو نگاه همراه است : نگاه سرخ و نگاه سبز؛ عاشورا و ظهور، با الهام از يکي انقلاب می‌کند و با ديگري آن را استمرار می‌بخشد . 
برای ما دورماندگان از صحنه عاشورا يک راه بيشتر نمانده است و آن ثبت نام در کلاس «انتظار» و در آمدن در خيل « منتظران» است که حقيقت انتظار، همان در خيمه امام حسين (ع) بودن است . 
آنان که در کربلا چکاچک شمشيرها را نچشيدند بايد مرارت انتظار را به جان بخرند . « عاشوراييان» پيمان خود را به آخرت بردند و « مهدويان » با کوله بار فرهنگ شهادت، چشم انتظارند تا آن عهدي که با خدا و رسول بر پاسداري از حرم و حريم ثارالله بسته اند، به انجام برسانند .
بیا مهدی! بیا مهدی! که درد انتظار تو، فروغ دیده‌ها را کشت و آتش در درون سینه‌ها افروخت؛ از آن آتش، پر پروانه دل سوخت؛ سپس در اشک شمع عمر مدفون شد.
بیا مهدی! بیا مهدی! که تا پروانه جان گیرد؛ دو بال پر توان گیرد؛ کند پرواز را آغاز شود؛ محو نیاز و راز. 
بیا مهدی! که دلهامان دگر تاب و تحمّل را ز کف داده است .
بیا، جان را فدا کردن برای یک نگاه تو، برای شیعیان راستین منتظَر، ساده است .