Ultidash: چمدانی از یک داشبورد اساسی که به‌سادگی یکی از بهترین ابزارهای افزایش بهره‌وری است که می‌توانید در وب استور گوگل کروم پیدا کنید. بلافاصله پس از دانلود و نصب آن، با رابط کاربری ساده و زیبایی روبه‌رو می‌شوید. لیست انجام کارهای (to-do list) قابل سفارشی‌سازی، مدیریت انجام کارها را برایتان ساده و رضایت‌بخش می‌کند. زمان‌سنج این افزونه مراقب شما در اتلاف وقت و کاهش بهره‌وری است. اما از همه مهم‌تر مسدودکننده وب‌سایت (Web Site Blocker) در این افزونه است که مانع از مراجعه‌های متعدد شما به وب‌سایت‌های مختلف می‌شود. به‌ وسیله بررسی‌کننده (Tracker) وب‌سایت آن نیز می‌توانید مدت‌زمانی را که صرف وبگردی و اتلاف وقت هستید، اندازه‌گیری کنید. دستیابی به بهره‌وری بیشتر و از بین بردن حواس‌پرتی‌ها که کمک زیادی به افزایش بهره‌وری نهایی می‌کند، بخشی از نتایج Ultidash است؛ به همین دلیل می‌توان آن را یکی از بهترین نمونه‌های موجود در زمینه‌ افزایش بهره‌وری دانست. قابلیت‌های مسدودکننده و بررسی‌کننده وب‌سایت در این افزونه، بیش از هر افزونه دیگری در افزایش بهره‌وری به شما کمک خواهد کرد.

DayBoard: یک ابزار لیست انجام کار است که به شما در انجام کارها کمک می‌کند. کار با آن نیز بسیار ساده است؛ کارهای خود را بر اساس بیشترین میزان اهمیت در آن وارد و به ترتیب اولویت مرتب کنید و به انجام آنها بپردازید. تنها ایراد این افزونه محدودیت در اضافه کردن تعداد تنها ۵ وظیفه در هر روز است. این افزونه همچنین دارای قابلیت حالت تمرکز (Focus Mode) است که کمک می‌کند تمرکز خود را تنها بر انجام یک کار و وظیفه قرار دهید. هر زمان که تب جدیدی باز می‌کنید، این برنامه به شما یادآوری می‌کند که چه کار یا کارهایی اولویت بالایی دارند و لازم است کدام‌یک از آنها در چه زمانی انجام شود. اما از آنجا که محدودیت تنها انجام ۵ کار در هر روز دارید، سردرگم و نگران از انجام آنها نخواهید شد. البته این زیاد هم بد نیست؛ چرا که باعث افزایش انگیزه و اشتیاق شما به انجام کارها با توجه به تعداد کم آنها می‌شود. در ضمن قابلیت همگام‌سازی میان کامپیوترهای مختلف نیز وجود دارد. مانند Ultidash،Dayboard تنها افزونه این لیست است که قابلیت مسدودسازی وب‌سایت دارد و مانع از حواس‌پرتی و اتلاف وقت شما در وب‌سایت‌هایی نظیر فیس‌بوک، ردیت یا یوتیوب می‌شود.

Start:‌ای گوگل (iGoogle) را که به خاطر دارید؟ یک داشبورد همه ‌کاره محبوب که به جمع‌آوری اخبار، ایمیل، وضعیت آب و هوا، یادداشت‌ها، لیست کارها، رویدادها، اخبار سهام و... می‌پرداخت. استارت هم سرویسی مشابه همان است اما در صفحه تب جدید. این افزونه از ویجت‌های قابل تغییر برای سفارشی‌سازی محیط خود بر اساس سلیقه شما استفاده می‌کند. می‌توانید ویجت‌های غیر قابل استفاده را نیز غیر فعال کنید. ویژگی ممتاز استارت این است که یک بررسی کلی از همه آنچه در فیس‌بوک، توئیتر و یا یوتیوب می‌خواهید، به شما می‌دهد و می‌توانید بدون مراجعه به آن وب‌سایت‌ها از وضعیت اخبار، پست‌ها، ویدیوها، توئیت‌‌ها و... باخبر شوید. این نکته را نیز به یاد داشته باشید که وب استور کروم دارای همه نوع افزونه‌ای با نام استارت است؛ پس مطمئن شوید که برای دریافت آن از لینک زیر استفاده کنید.

Momentum: ممنتوم نسخه‌ سبک‌تر Ultidash است. برخلاف افزونه‌های اشاره‌ شده در بالا، ممنتوم باعث افزایش انگیزه برای انجام بهتر و بیشتر کارها در شما نمی‌‌شود و در عوض به شما کمک می‌کند که خونسرد و حواس‌جمع باشید. میزان بهره‌وری در افراد مختلف متفاوت است و این افزونه برای افرادی است که به یک محیط ساده و کوچک و کاربردی برای انجام کارها نیاز دارند. با استفاده از این افزونه شما قادر به ردیابی لیست کارهای در دست انجام خود هستید؛ ولی ممنتوم به شما کمک می‌کند که تمرکز داشته باشید و هر بار یکی از آنها را انجام دهید. مورد جالب دیگر در مورد این افزونه آن است که هر روز تصویر پس‌زمینه و جمله‌های انگیزشی آن برای ایجاد روحیه‌ای بهتر در شما تغییر می‌کند. همچنین در صورت تمایل می‌توانید یک ویجت وضعیت آب و هوا به همراه لیستی از وب‌سایت‌های مورد علاقه خود را به آن اضافه کنید. ممنتوم سال‌ها است که به‌عنوان بهترین افزونه‌ تب جدید برای افزایش میزان بهره‌وری افراد در گوگل کروم معرفی می‌شود. طی این سال‌ها این عنوان به هیچ افزونه دیگری داده نشده و حالا بهتر نیز شده است.

Leoh: این افزونه بسیار شبیه ممنتوم است؛ شما در Leoh یک لیست کارهای در دست انجام، یک هدف روزانه و یک جمله انگیزشی برای آغاز روز به همراه یک رابط کاربری ساده، روان و زیبا دارید. همچنین این افزونه دارای یک برنامه‌ یادداشت، پیش‌بینی وضع هوا به همراه تصاویری زیبا از طبیعت است. حتی می‌توانید در صورت تمایل، تصاویر و رنگ‌ها را نیز به دلخواه خود تغییر دهید. تنها ویژگی‌ که Leoh را از ممنتوم متمایز می‌کند، سازگاری و انطباق‌پذیری آن با سرویس تقویم گوگل است. این یک ویژگی بسیار مهم و جالب است؛ چرا که سرویس تقویم گوگل به خودی خود ابزاری عالی برای برنامه‌ریزی روزانه و مرتب‌سازی برنامه‌ها است.

Papier: برخلاف افزونه‌های معرفی‌شده در بالا،Papier هیچ کاری با تغییر صفحه تب جدید شما به یک داشبورد همه‌کاره ندارد و یک ابزار انگیزشی و الهام‌بخش هم نیست. در عوض کاری که این افزونه انجام می‌دهد، این است که صفحه تب جدید مرورگر شما را به یک ابزار ساده برای نوشتن یادداشت‌ها، افکار، ایده‌ها و... تبدیل می‌کند. با خالی کردن ذهن خود با نوشتن افکار و ایده‌ها در papier، قادر خواهید بود ذهنی آرام‌تر داشته باشید و با تمرکزی بهتر و منسجم‌تر به انجام کارها بپردازید. یا می‌توانید از این افزونه به‌عنوان یک هشداردهنده و یادآور کارها برای خود استفاده کنید؛ در هر زمان که وسوسه شدید تبی جدید باز کنید، یک هشداردهنده برای شما ظاهر می‌شود.

Speed Dial: در زمان ارائه مرورگر اپرا یک ویژگی که در آن توجه بسیاری را به خود جلب کرد و بسیار هم جالب و کاربردی بود، داشتن لیست دسترسی سریع (Speed Dial) به لینک‌های مورد علاقه بود که توسط خود اپرا معرفی شده بود. اگر شما هم از طرفداران این قابلیت و همین‌طور کروم هستید، این ویژگی در اختیار شما قرار دارد. می‌توانید به‌وسیله این افزونه، قابلیت اختصاصی مرورگر اپرا را وارد گوگل کروم کنید. شاید این افزونه کمی متفاوت با موارد اشاره‌شده در بالا باشد؛ ولی می‌تواند بسته به نوع و میزان استفاده، باعث افزایش بهره‌وری شما شود. حداقل باعث می‌شود بوکمارک کردن و استفاده از نوار بوکمارک قدیمی را کنار بگذارید و از لیست شماره‌گیری‌های این افزونه استفاده می‌کنید که این خود باعث افزایش تمرکز و کاهش حواس‌پرتی در شما می‌شود.

از کجا به آنجا رسیدیم؟

حوالی ساعت پنج صبح بود که همه همسفرانم به محل قرار رسیدند و ماشین به سمت «جاده‌ فیروزکوه» حرکت کرد. مقصد ما شهر «پل سفید» و از آنجا هم روستای «سنگده» بود. حدود دو ساعت بعد از حرکت، برای صبحانه در رستورانی در حوالی رودخانه‌ «نمرود» توقف کردیم. درختان کم‌کم رنگ و بوی پاییزی گرفته بودند و به جز خنکای دلچسب هوا، ابرهای تیره هم خبر از بارانی پاییزی می‎دادند. در این هوا صبحانه‌های گرمی چون عدسی و لوبیا طرفداران بسیاری داشت و رستوران هم با توجه به فصل، منو را تغییر داده بود. بعد از صبحانه دوباره به جاده بازگشتیم. از گدوک همیشه مه‌گرفته و اسرارآمیز گذشتیم و از دور درختان سروی را دیدیم که تنها در میان کوه با ریشه‌های استوارشان، هنوز به رنگ روزهای بهاری‌ بودند. بالاخره حدود ساعت ده صبح از جاده‌ اصلی خارج شدیم و به جاده‌ زیبا و پر پیچ و خم روستای سنگده پا گذاشتیم. درآخرین پیچ دیگر امکان بالاتر رفتن با ماشین بزرگ نبود.

دیدار با آمازون!

وسایل‌مان را از صندوق ماشین برداشتیم و لباس‌های گرمی را که همراه داشتیم پوشیدیم. برای ادامه‌ مسیر نیاز به ماشین‌هایی بود که هم کوچک باشند و هم بتوانند با قدرت بقیه جاده را طی کنند. چند دقیقه بعد چند ماشین که راننده‌های محلی داشتند و از قبل با آنها هماهنگ کرده بودیم، رسیدند. سوار ماشین‌ها شدیم و به سمت جنگل راش راهمان را ادامه دادیم. کمی بعد دیگر خبری از روستا نبود. دو طرف جاده را گیاهان بزرگ و عجیبی پوشانده بودند و درختان کهنسالی که چترهای عظیمی را با برگ‌هایشان ساخته بودند. برگ‌های پهن و بزرگ و گل‌های زیبا و شگفت‌انگیزی که در دو طرف جاده می‌دیدم ما را یاد فیلم‌هایی انداخت که از جنگل‌های آمازون دیده بودیم. چند گردشگر در هوایی گرفته در وسط جنگلی بکر و تجربه دیدن گیاهانی که شاید فرصت دوباره دیدن آنها خیلی کم دست بدهد. کمی بعد باران هم شروع به باریدن کرد. از قبل به مسافرهایم گفته بودم که در طبیعت چتر خیلی کاربرد ندارد و حتی ممکن است باعث حادثه هم بشود. اما جایگزین چتر چه چیزی داشتیم؟ لباس‌های مخصوصی به‌نام «پانچو» که هم از ما و هم کوله پشتی‌هایمان در برابر نفوذ باران حفاظت می‌کرد و هم سبک بود و به‌راحتی می‌توانستیم با آنها پیاده‌روی کنیم. حدود نیم ساعت بعد ما به انتهای جاده رسیدیم و باید باقی مسیر را پیاده طی می‌کردیم.

پیاده‌روی در جعبه‌ مداد رنگی

حدود یک ربع از آغاز پیاده‌روی‌مان گذشته بود که هنرنمایی درختان آغاز شد. برگ‌های رنگارنگ راش زمین را فرش کرده بودند و آنهایی هم که هنوز سر شاخه‌ها بودند در کنار هم تصاویری رویایی ساخته بودند. کمی بعد به همسفرانم فرصتی برای عکاسی دادم و بعد هم همگی جمع شدند تا کمی برایشان از این درخت زیبا بگویم.  برای همسفرانم گفتم که درخت راش یکی از مهم‌ترین درخت‌های شمال کشور است. معمولا در ارتفاع بیش از دو هزار متر می‌روید و چوب آن در ساختن خانه‌های شمالی کاربرد دارد. راش در دسته‌ درخت‌های پهن‎برگ جای دارد و قامت کشیده و بدون چین و شکن آن جنگل‌هایش را بی‎نظیر کرده است. درخت راش در بیشتر مناطق شمالی ایران قابل دیدن است و تقریبا بیشتر مردم محلی هم آن‌را می‌شناسند. تا به‌حال از درخت راش بیش از ده گونه پیدا شده است و نجارها از آن برای ساختن مبلمان هم استفاده می‌کنند. راش میوه‌هایی هم دارد که هر چند سال یکبار به مقدار زیاد تکثیر می‎شوند و هرچه درخت جوان‌تر باشد احتمال دیدن میوه‌هایش بیشتر است. بعد از توضیحات به‌راه افتادیم و در راه بیشتر درباره‌ درختان با هم صحبت کردیم.

حین گفت‌وگوی ما وزش باد برگ‌هایی را به زمین می‌انداخت و صحنه‌های زیبایی را رقم می‌زد. شیب جنگل زیاد نبود و تقریبا تمام مسافرانم بدون مشکل مسیر را طی می‌کردند. در راه شماره‌هایی که روی درختان بود، نظر همسفرانم را جلب کرد. برایشان گفت که این شماره‌ها توسط سازمان حفاظت از مراتع و جنگل‌ها درج می‌شود و هر منطقه کد و نشانه‌ مخصوص خود را دارد. برایشان بسیار جالب بود وقتی فهمیدند که جنگل‌بانان می‌توانند از روی شماره‌ درخت‌ها بگویند که آن درخت کجاست و با کمک همین سیستم آنها تمام پهنه‌های سبز را زیر نظر دارند. حدود یک ساعت و نیم بعد، از تراکم درختان کاسته شد و ما به قسمتی از جاده رسیدیم که اطرافش را دشت‌هایی سبز پوشانده بودند. از دور تپه‌ای را به همسفرانم نشان دادم که مقصدمان برای استراحت و ناهار بود و حدود نیم ساعت با ما فاصله داشت.کمی استراحت کردیم و بعد از جمع شدن انرژی به مقدار کافی، به سمت تپه حرکت کردیم. بارش باران حرکتمان را کند کرده بود و باید با مراقبت بیشتری قدم برمی‌داشتیم. با این حال بالاخره در همان زمانی که در ابتدا اعلام کرده بودم، تمام مسافرانم به بالای تپه رسیدند.

ناهار در جوار چوپانان

هر مسافری که به بالای تپه می‌رسید از چیزی که می‌دید شگفت‌زده می‎شد. بالای این تپه درواقع یک گوسفندسرا بود و چوپانان آغلی بزرگ برای نگهداری دام‌هایشان ساخته بودند. هم پناهگاه بود و هم فرصت خوبی داشتیم تا از چوپانان درباره‌ داستان‌های شگفت‎انگیزشان بشنویم؛ از روزهایی که در این جنگل گذرانده بودند و از اتفاق‌های تلخ و شیرینی که طبیعت برایشان رقم زده بود. شکل پناهگاهی که ساخته بودند بسیار جالب بود و حرکت دام‌ها و سگ‌های گله در کنار پناهگاه به زیبایی آنجا اضافه کرده بود. با آرام شدن باران، در همان‌جا سفره‌های ناهار را پهن کردیم و با همسفرانم مشغول صرف ناهار شدیم. بعد از ناهار کمی استراحت کردیم و از بالای تپه به تصویر زیبای جنگل خزان‌زده نگاه کردیم. کمی بعد برای آنکه قبل از تاریکی هوا به روستا برسیم، مسیر بازگشت را در پیش گرفتیم.

بازگشتی به طعم سوپ داغ

هوا سرد و سردتر می‌شد و ما جنگل را به سمت پایین می‌پیمودیم. تا غروب آفتاب حدود دو ساعت باقی مانده بود که میان درختان راش گروه را نگه داشتم. می‌خواستم فرصت دیدن تلالو طلایی آفتاب را از میان برگ‌های رنگارنگ راش از دست ندهند. ذرات باران از برابر نور خورشید می‌گذشتند و برگ‌ها نور آفتاب را به هزار رنگ تغییر می‌دادند. آفتاب، باران و جنگل در ساختن زیبایی هر لحظه از هم پیشی می‌گرفتند و دوربین‌های عکاسی حتی برای لحظه‌ای بیکار نبودند. کمی بعد دوباره به مسیر پاکوب بازگشتیم و بالاخره به جاده‌ای که ماشین‌های محلی در آن به انتظارمان نشسته بودند، رسیدیم. سوار ماشین‌ها شدیم و به سمت روستا حرکت کردیم. نیم ساعت بعد هم در روستا سوار اتوبوسی شدیم که با آن از تهران آمده بودیم و به سمت جاده فیروزکوه حرکت کردیم.

با اینکه یک ساعتی بود که از جنگل آمده بودیم اما سرمای جنگل راش هنوز داشت دنبال ما می‌آمد. باران باعث شده بود که بیشتر لباس‌هایمان خیس بشود و همه مسافرانم سردشان بود. باید هرچه زودتر فکری می‌کردم. یادم آمد که موقع صبحانه در منوی رستوران یک سوپ هم دیده بودم که شب‌ها سرو می‌شد. سریع با رستوران تماس گرفتم و میزهایش را برای سی نفر رزرو کردم و از آنها خواستم که سوپ داغ را آماده کنند. حدود دو ساعت بعد در رستورانی گرم، با کاسه‌های سوپی داغ در دست، باز هم از پشت شیشه‌ها پاییز را می‌دیدیم. باد از لابه‌لای شاخه‌های درختان سرک می‌کشید و زمین را با برگ‌های رنگارنگ فرش می‌کرد. حالا دیگر از سرما خبری نبود و در ذهنم فقط زیبایی‌های این سفر چون برگ‌های رقصان پاییزی در گردش بودند. بی‌‌شک پاییز پادشاه فصل‌هاست؛ آن هم نه فقط در شعرها بلکه در جاده‌ها، جنگل‌ها و سفرها.

آن فرانک می‌گوید «بهترین علاج برای کسانی که می‌ترسند، احساس تنهایی یا نارضایتی می‌کنند، بیرون رفتن، است؛ جایی که بتوانند آرام و تنها با آسمان، طبیعت و خدا ارتباط برقرار کنند.» گرچه این روند در آمریکا به‌طور واضح به سوی بازی‌های دیجیتال داخل منزل کشیده شده است، اما مزایای بسیاری در تهییج فرزندانتان به بازی بیرون خانه وجود دارد. مزایایی از جمله ایجاد اعتماد، ترویج خلاقیت، یادگیری مسوولیت‌پذیری، ایجاد تحرک، ورزش و کاهش استرس. گرچه ممکن است پدر و مادرها متوجه نشوند که تشویق فرزندان به بازی کردن در بیرون منزل راهی فوق‌العاده برای ایجاد اشتیاق برای محیط‌های بیرون منزل و ایجاد حس محافظت از محیط‌زیست است. این مطالعه دریافته است که 87 درصد افراد مورد مطالعه که در زمان کودکی، بیرون منزل بازی می‌کرده‌اند، هنوز عشق به طبیعت را در نهاد خود دارند. به علاوه، 84 درصد آن افراد بزرگسال اظهار کرده‌اند که مراقبت از محیط‌زیست یک اولویت برای آنهاست. از این‌رو، احتمالا افراد بزرگسالی که مانند کودکان بیرون منزل بازی می‌کنند، دیدگاه‌های مثبتی نسبت به طبیعت و اقدام برای محافظت از آن اتخاذ می‌کنند. این مطالعه نشان داده است که هیچ تفاوت قابل‌‌توجهی در پاسخ‌دهندگان از طبقات اجتماعی مختلف وجود ندارد.

گرچه بین پاسخ‌دهندگان شهری و روستایی تفاوت‌هایی وجود داشته است. در این پژوهش، افرادی که در شهرها زندگی می‌کنند بیان کرده‌اند که آنها اغلب بیشتر از افرادی که در مناطق روستایی زندگی می‌کنند عاشق طبیعت هستند. این امر جالب‌توجه است، چرا که تصور غالب این است که کودکان روستایی اغلب بیش از کودکان شهری بیرون منزل بازی می‌کنند. به نظر می‌رسد این فرضیه بر مبنای مطالعه‌ای از فعالیت‌های روزانه شهری در برابر روستایی درست باشد. آنها در این مطالعه دریافتند که به‌طور متوسط کودکان روستایی 0.7 ساعت در روز بیش از کودکان شهری در محیط بیرون منزل می‌گذرانند. پس چرا احتمال بیشتری وجود دارد که افراد جوان شهری بگویند که عاشق طبیعت و فضاهای بیرون منزل هستند؟ متاسفانه، با وجود بسیاری از متغیرهای مخدوشگر (Confounding Variables) هیچ پاسخ واضحی وجود ندارد. به‌رغم تفاوت‌ها در دیدگاهی نسبت به طبیعت در مناطق شهری نسبت به روستایی، به نظر می‌رسد در هر دو موقعیت هر چه بیشتر کودک وقتش را در فضای بیرون منزل بگذراند، احتمال بیشتری وجود دارد که در بزرگسالی محیط‌زیست را دوست داشته باشد و از آن محافظت کند. این هم دلیلی دیگر برای اینکه کودکان‌تان را از ابزارهای دیجیتال دور و آنها را به بازی در محیط‌های باز تشویق کنید.

می‌دانیم که صرف زمان در طبیعت موجب می‌شود احساس خوبی داشته باشیم اما این امر به‌طور قابل‌ملاحظه بر تندرستی ما نیز اثر می‌گذارد؟ مطالعات متعدد نشان داده است که پاسخ این سوالات «بله» است. در سال 2006، مطالعه مجله American Scientist نشان داد که مشاهده طبیعت در مقایسه با نگاه کردن به یک دیوار خالی یا خیابان آسفالت، یک تجربه لذت‌بخش ایجاد می‌کند. برعکس، بودن در یک محیط پراسترس مانند یک خیابان پرترافیک موجب خواهد شد مغز توسط غدد فوق کلیوی، کورتیزول تولید کند. افزایش کورتیزول باعث کاهش یادگیری و حافظه، تضعیف سیستم ایمنی و کاهش تراکم استخوان می‌شود و افزایش وزن، فشار خون و بیماری‌های قلبی را تشدید می‌کند. همچنین با مختل کردن رشد مغز در کودکان، ایجاد مشکلات عاطفی، اختلالات افسردگی و تاثیر منفی بر توجه و کنترل مهاری (inhibitory control) بر سلامتی روحی آنها اثر می‌گذارد.

استرس مسموم، دشمن شماره یک سلامت انسان به شمار می‌رود و سپری کردن زمان در طبیعت می‌تواند یک وزنه تعادل موثر باشد. مطالعه‌ای که توسط رابرتسون کوپر- یک شرکت روانشناسی کسب‌و‌کار- انجام شده است، نشان می‌دهد زمانی که کارمندان در محیط کار در معرض المان‌های طبیعی مانند گیاهان و نور خورشید هستند، 15 درصد تندرستی بیشتری داشته‌اند. علاوه بر این، پژوهش ایهاب الزیدی در دانشگاه اورگان نشان داده است که تقریبا 10 درصد غیبت کارمندان می‌تواند به معماری بدون ارتباط با طبیعت مانند ساختمان‌های بدون پنجره یا بدون چشم‌انداز درخت یا فضای سبز نسبت داده شود. زمانی که نحوه بهبود بهره‌وری کارمندان و کاهش غیبت آنها- المان‌های کلیدی که بر سودآوری شرکت اثر می‌گذارند- (مانند پنجره‌های بیشتر و نور طبیعی) را مورد توجه قرار می‌دهیم، ایجاد فضاهای باز برای راه رفتن و افزودن فضای سبز بر محیط‌های شرکتی می‌تواند تفاوت قابل‌توجهی ایجاد کند. ایجاد فضاهای طبیعی بر فرزندانمان نیز تاثیر می‌گذارد. پژوهشی طی هشت سال با بررسی بیش از 3 هزار کودکی که در کالیفرنیای جنوبی زندگی می‌کنند دریافته است که کودکانی که نزدیک پارک‌ها و مراکز تفریحی زندگی کرده‌اند، در سنین 18 سالگی نسبت به کسانی که در مناطق دورتر بوده‌اند، شاخص توده بدنی (BMI) پایین‌تری داشته‌اند.

(شاخص توده بدنی، سنجشی آماری برای مقایسه وزن و قد یک فرد است. در واقع این سنجش میزان چاقی را اندازه‌گیری نمی‌کند؛ بلکه ابزاری مناسب برای تخمین سلامت وزن فرد با توجه به قدش است.) در حقیقت تخمین زده می‌شود که اگر همه کودکان دسترسی به فضای سبز داشته باشند، تقریبا 10 درصد شاهد خواهند بود که BMI آنها از حالت اضافه وزن به حالت نرمال می‌رسد و 2 درصد از حالت چاقی به اضافه وزن تغییر خواهند کرد. به‌عنوان یک برنامه‌ریز شهر یا شهردار، تصویب سیاست‌ها برای تغییر رفتارهای سلامتی یک خانواده یا کودک دشوار است؛ اما افزودن یک پارک به یک منطقه شهری می‌تواند تغییری باشد که به یک کودک اجازه می‌دهد تا به جای اینکه در خانه بنشیند و به بازی‌های آنلاین و ویدئویی دلخوش کند، با دوستانش در بیرون منزل به بازی بپردازد. افزودن درخت‌ها و فضاهای سبز بیشتر یک مزیت دیگر هم دارد و آن بهبود کیفیت هواست. مقاله مجله New England Journal of Medicine نشان داده است که هر چه آلودگی هوا کمتر شود، کودکان ریه‌های بهتری برای تنفس دارند و بیماری‌های تنفسی و آسم در آنها کمتر است. تحقیقات دیگر اثرات مشابهی در افراد بزرگسال شاهد بوده است.

صرف زمان در طبیعت همچنین برای سلامت روان ما مفید است.اسب‌سواری، دورچه‌سواری و رفتن به پارک می‌تواند حال بسیاری از ما را بهتر کند. بودن در طبیعت می‌تواند آنچنان حال ما را خوب کند که شاید مثلا دیدن یک فیلم یا خوردن غذا در یک رستوران شیک نتواند چنین چیزی را محقق کند. مزایای سلامت روانی ناشی از وقت صرف کردن در طبیعت، معمولا توسط سازمان‌های حفاظت از محیط‌زیست بیان نمی‌شود، اما زمان‌های بیرون منزل و در فضای طبیعی یک عادت سالم است که پیامدهای مثبتی برای بدن انسان به همراه دارد. مزایای سلامت روانی یک رویکرد برای یک اپیدمی سلامت روانی رو به رشد پیشنهاد می‌دهد که نیاز به خدمات مراقبت‌های بهداشتی پرهزینه‌ ندارد. دوباره علم این بحث را تایید می‌کند. تحقیقات نشان می‌دهد بین شهرنشینی و افزایش نرخ بیماری‌های روانی یک رابطه سببی وجود دارد. افراد ساکن در شهرها، در مقایسه با افرادی که در مناطق روستایی زندگی می‌کنند، 20 درصد ریسک بالاتری در ابتلا به اختلالات اضطرابی و 40 درصد ریسک بالاتری در ابتلا به اختلالات خلقی دارند. پژوهشی توسط دانشگاه استفورد در سال 2015، نشان داده است که راه رفتن در طبیعت می‌تواند ریسک ابتلا به افسردگی را پایین‌تر بیاورد؛ این نتیجه‌ای است که محققان بعد از امتحان فعالیت مغزی دو گروه به‌دست آوردند: یک گروه 90 دقیقه در منطق جنگلی و طبیعی راه رفت و گروه دیگر 90 دقیقه در مناطق شهری پر ترافیک قدم زد.

مطالعه گران و استیگسداتر از قریب به 1000 شهروند سوئدی نشان داد که هر چه یک فرد بیشتر فضاهای سبز باز شهری را ببیند، کمتر بیماری‌های مرتبط با استرس را گزارش خواهد داد. بخش حافظه و توجه نیز از صرف زمان در طبیعت منفعت کسب می‌کنند؛ محققان روان‌شناسی دانشگاه میشیگان نشان داده‌اند که یک ساعت تعامل با طبیعت منجر به بهبود 20 درصدی می‌شود. بهبودی که در فصل‌های مختلف و دماهای متفاوت پایدار بوده است. زمانی که صحبت از اتاق بیمارستان‌ها نیز می‌شود، محیط‌ اطراف بسیار مهم و حائز اهمیت است. در پژوهشی که محققان در سال 1984 انجام داده‌اند نشان داده شده است که بیمارانی که به‌جای یک دیوار سفید، چشم‌اندازی رو به طبیعت از تخت بیمارستان‌شان دارند، مدت اقامت آنها در بیمارستان 5/ 8 درصد کوتاه‌تر است که به معنای پیامدهای بهبودیافته و هزینه‌های خدمات درمانی کمتر است.

گزارش Economics of Biophilia تخمین می‌زند که اگر به‌طور متوسط 8/ 4 روز برای بهبودی بعد از یک عمل جراحی بزرگ لازم باشد، این مقدار می‌تواند به نصف روز برای هر بیمار کاهش یابد و 93 میلیون دلار در سال صرفه‌جویی کند. تحقیقات حاکی از آن است که پس از یک روز اقامت در بیمارستان، مجاورت در فضای سبز می‌تواند نرخ مرگ‌و‌میر را کاهش دهد. یافته‌ها نشان داده است که بازماندگان سکته مغزی که در مجاورت فضاهای سبز بوده‌اند، هرچه تراکم این فضای سبز بیشتر باشد، احتمال ریسک مرگ آنها بیشتر کاهش می‌یابد. با همه اینها هنوز تعداد پزشکان بسیار کمی نزدیکی به طبیعت را برای بیماران تجویز می‌کنند. ایجاد محیط‌های سبز بیشتر در محیط‌های شهری می‌تواند علاوه بر کاهش آلودگی، سلامتی و تندرستی را برای ما و کودکانمان به ارمغان بیاورد.

بسیاری از مدیران و اقتصاددانان معتقدند توسعه ماشین‌‌هایی که بتوانند یاد بگیرند و به‌طور مستقل عمل کنند در نهایت منجر به ایجاد مشاغل جدید بیشتری نسبت به شغل‌هایی که از بین می‌برد، می‌شود و از سوی دیگر نیز رفاه اقتصادی و تولید کل یک جامعه را افزایش می‌دهد و میزان تولیدات صنعتی و بهره‌وری را افزایش می‌دهد. البته عده‌ای نیز در این میان هستند که معتقدند نگران بروز نابرابری اقتصادی هستند که امکان دارد در صورت گسترش این مباحث پیش بیاید و شاید این موضوع منجر به گذار به الگوهای جدیدی از نحوه کار کردن شود که برای بسیاری از کارگران نتایج ناگواری به همراه داشته باشد. البته بسیاری از صاحب‌نظران معتقدند افزایش بهره‌وری در نتیجه استفاده بیشتر از هوش مصنوعی آنقدر خواهد بود که جایی برای چنین نگرانی‌هایی باقی نگذارد. یکی دیگر از اثرات مثبت این رویداد کاهش هزینه تمام شده کالاها خواهد بود که در بالا رفتن سودآوری و نیز رفاه جامعه اثر خواهد داشت.

عامل زمان نیز موضوعی است که باید به شدت به آن توجه کرد. بسیاری از صاحب‌نظران معتقدند میزان تخریب و از بین برندگی مشاغل به حدی تدریجی خواهد بود که به نیروی کار اجازه می‌دهد با مشاغل نوینی که در راستای سیستم‌های هوشمند یا اتوماتیک کار می‌کنند، تطبیق پیدا کنند. البته نکته دیگری نیز در این میان وجود دارد و آن این است که بسیاری از شغل‌های مرسوم فعلی در حوزه‌هایی نظیر ساخت با گسترش هوش مصنوعی و انواع دیگر اتوماتیک شدن کار از بین خواهد رفت. از سوی دیگر مساله‌ای وجود دارد که نیاز به تقاضای کارگران یدی کم‌مهارت به‌دلیل تکنولوژی بیشتر شده است زیرا ماشین‌آلات، جایگزین کار تخصصی یدی افراد شده‌اند، اما در عین حال فرآیند نهایی کار با چنین وسایل هوشمندی مستلزم این است که فرد به اندازه کافی با این موارد آشنایی پیدا کرده باشد. همین امر تا حدودی منجر به بروز دوقطبی در میان کارگران آمریکایی شده است.

گسترش هرچه بیشتر و روزافزون تکنولوژی‌های مختلف و از جمله هوش مصنوعی اجتناب‌ناپذیر است و همان‌گونه که کسی نتوانست جلوی انقلاب صنعتی را بگیرد، مسلما کسی قادر نخواهد بود جلوی موج گسترده ورود هوش مصنوعی و سایر اشکال اتوماسیون و خودکار شدن را نیز سد کند، هرچند برخی وقفه‌های قانونی یا حتی اجباری در راه آن ایجاد کند. آینده‌ای که در آن خودروهای بدون‌ راننده در شرکت‌هایی مانند اوبر تردد می‌کنند و جایگزین راننده‌های تاکسی می‌شوند، امروز چندان هم دور نیست. تصور اینکه بسیاری از کارهای اداری و صنعتی امروز توسط نرم‌افزارها و ماشین‌آلات اتوماتیک انجام شوند نیز تا حدودی به تحقق پیوسته و هر روز نیز بیش از پیش قابل مشاهده است. این پدیده در سطح جهان رخ می‌دهد و به هر صورت دیر یا زود به تحقق می‌پیوندد. علاوه بر این نباید تنها با چشم خصمانه به گسترش چنین پدیده‌ای نگاه کرد. مساله دیگری که در مورد گسترش استفاده از هوش مصنوعی و اتوماتیک‌سازی مطرح است، گسترش بازار است که اغلب نادیده گرفته می‌شود. در بسیاری از موارد کاهش بها و افزایش کیفیت ارائه خدمات با استفاده از فرآیندهای اتوماسیون و هوش مصنوعی به اندازه‌ای می‌رسد که بسیاری از بخش‌های جامعه که پیش‌تر تمایلی به استفاده از آن خدمات را نداشتند یا بسیار کمتر استفاده می‌کردند، به مشتریان دائمی تبدیل شوند. این مساله به معنای آن است که در واقع تکنولوژی و ارتقای آن خود موجب بزرگ‌تر شدن بازار قبلی شده و می‌تواند میزان مشاغل و سودآوری در آن بازار را ضمن بهبود رفاه مصرف‌کننده افزایش دهد.